Возев

Возев. Цајканот ме сопре и ми рече – е по овој автопат ти е забрането девојче. Отсега ќе си возиш по друг автопат.

А јас знаците од претходниот ги научив на памет. И ми требаат. Не сакав но морав, да се навикнам на нов асфалт.

Тврд. Ау! Болеше. Паднав. И станав. Влегов во колата и возев. Како луда. Не сопрев. Кривини, угорници, удолници, нови знаци, забрани, наредби. Ми годеше.

Ако. Се прилагодив а во главава мечтаев и мечтаам како ме галеше воздухот додека бев на оној автопатот со дупки. Не ги забележував. Си шибав! Напред и назад, во кружен, влегуваш, излегуваш.

И после толку години искуство по нови патишта и нови автопати, се прашувам. Вредеше сево ова? Сеуште ме боли само кога ќе помислам како беше. Човек знае што имал дури тогаш кога ќе изгуби. А изгубив ли?

Се е на истото место, само јас сум на друг воздух кој ме гуши со својата чистота. Јас сакам воздухот кој го дишам да го гледам. А беливе дробови се навикнати на него. Се совпаѓам во старото како puzzle.

И најмалото камче ми недостига. Затоа што цело е кога има се. Моето се е распрснато на илјада страни, во илјада правци.

По ѓаволите! Ставам во прва од лер и се прашувам, кој би и дал предност на водата пред виното? А мене, не ме ни прашаа.

Incubus, проклети да сте! Гребете со вашата музика во денови, сиви, а сепак сончеви, токму како овој.